Πίστευε και ερεύνα
Συνέντευξη στην Ράνια Παπαδοπούλου
Έχοντας ως μότο ζωής του το «Πίστευε και Ερεύνα», ο ογκολόγος-παθολόγος Νίκος Κατιρτζόγλου καθημερινά αντιμετωπίζει μια σειρά από προκλήσεις λόγω της φύσης της εργασίας του. Κάποιοι από εμάς τον έχουμε συναντήσει στη Μονάδα Ημερήσιας Νοσηλείας των ογκολογικών ασθενών, της οποίας είναι επιστημονικά υπεύθυνος.
Η ιατρική για εκείνον ήταν μονόδρομος, καθώς υπήρχε ήδη στο DNA του. Σπούδασε στο τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών με ειδίκευση τη μοριακή βιολογία του καρκίνου και διδακτορικού διπλώματος από το University College London (UCL) με θέμα διατριβής τον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα και την ανοσοθεραπεία, καθώς και PharmD στη θεραπευτική και την ανοσοθεραπεία του καρκίνου. Το βιογραφικό του συμπληρώνει πλήθος δημοσιεύσεων και συμμετοχών σε συνέδρια.
Μετά την ολοκλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων εργάστηκε ως ειδικευόμενος ιατρός (Παθολογία και Αιματολογία rotation) στο ΓΝΝΘΑ «Η Σωτηρία». Το 2003 ξεκίνησε την ειδικότητα της Παθολογικής Ογκολογίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο Royal Marsden, NHSTrust, Fulhamroad (Registrar) και παράλληλα στο Institute of Cancer Research, London (Clinical Research Fellow). Το 2006 ολοκλήρωσε την ειδικότητα της Ογκολογίας στο ΓΝΑ «Έυαγγελισμός» και από το 2007 είναι κάτοχος της ειδικότητας της Παθολογικής Ογκολογίας. Έχει διατελέσει επιστημονικός συνεργάτης της Γ΄ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής του ΓΝΝΘΑ «Η Σωτηρία», επιστημονικός συνεργάτης της Β΄ Ογκολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου «Άγιοι Ανάργυροι», επιστημονικός υπεύθυνος του Ογκολογικού Τμήματος της κλινικής «Κυανούς Σταυρός», ενώ από το 2016 κατέχει τη θέση του Αναπληρωτή Διευθυντή στην Α΄ Ογκολογική Κλινική της Ευρωκλινικής Αθηνών.
Πάντα ευγενικός και χαμογελαστός, ακόμα και στις πιο δύσκολες περιπτώσεις παραμένει ψύχραιμος, έτοιμος να αντιμετωπίσει την κάθε δυσκολία. Άλλωστε, ένα σημαντικό κομμάτι στην ιατρική είναι και η ενσυναίσθηση, κάτι που χαρακτηρίζει απόλυτα τον Νίκο Κατιρτζόγλου.
Ο Νίκος Κατιρτζόγλου μιλά σε πρώτο πρόσωπο στην Εποχή για την πορεία του στην ιατρική, για τις καθημερινές του προκλήσεις, και μας αποκαλύπτει τη μεγαλύτερη αλήθεια και το μεγαλύτερο ψέμα για τον καρκίνο.
Γεννήθηκα στην Αθήνα. Καταγωγή των γονέων του πατέρα μου ήταν το Φανάρι, στην Πόλη. Φυσικά και με έχουν καθορίσει οι «ρίζες» μου αυτές, με πολλούς τρόπους, σε διαφορετικές περιόδους και σε αντίστοιχα «βήματά» μου στη ζωή, εκούσια και ακούσια.
Τα παιδικά μου χρόνια θα μπορούσα να τα προσδιορίσω με λίγες φράσεις: ανέμελα, οικογενειακά, με αστείρευτη αγάπη από γονείς και συγγενείς, λίγους αλλά καλούς φίλους, ξένοιαστα καλοκαίρια, με πολλή θάλασσα την οποία λατρεύω, και αγκαλιά με πολλά λογοτεχνικά βιβλία.
Κεφάλαιο Ιατρική. Δεν νομίζω ότι μέσα μου υπήρχε ποτέ άλλος προβληματισμός αναφορικά με τον επαγγελματικό μου προσανατολισμό. Δεν το αποφάσισα. Δεν το σκέφθηκα καν. Προέρχομαι από δύο ιατρικές οικογένειες (μητέρα και τα δύο της αδέρφια ιατροί – πατέρας και παππούς επίσης ιατροί). Με βάση, λοιπόν, εξωγενείς παράγοντες αλλά και γονιδιακά, η ιατρική μου τροχιά ήταν δεδομένη. Ωστόσο, ποτέ κανείς από τους δύο γονείς δεν με πίεσε να αποφασίσω υπέρ της ιατρικής, το είχα εκφράσει μόνος μου πολλάκις και απόλυτα, επανειλημμένως!
Τα φοιτητικά μου χρόνια ήταν εξαιρετικά, εδώ στην Αθήνα (αποφοίτησα από την Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ), με πολύ διάβασμα αλλά και αρκετό χρόνο για «φοιτητική» διασκέδαση. Τα αναπολώ με χαμόγελο, γλύκα και ευτυχία. Μοναδική «μαύρη κηλίδα» η ασθένεια του πατέρα μου λόγω καρκίνου παχέος εντέρου, όταν ήμουν τριτοετής φοιτητής. Μεγάλο μου παράπονο, ότι δεν πρόλαβα να τον χαρώ να με/μας διδάσκει αρχές τέταρτου κλινικού έτους (ήταν Αναπληρωτής Καθηγητής Ιατρικής του ΕΚΠΑ): η διάλεξή του στο αμφιθέατρο προς τους τεταρτοετείς φοιτητές τότε είχε προγραμματιστεί για τα μέσα Οκτωβρίου 1992, και εκείνος έφυγε για το μεγάλο ταξίδι στα τέλη Σεπτεμβρίου 1992!
Τα χρόνια που παρέμεινα στο εξωτερικό ήταν εποικοδομητικά. Με έμαθαν να εργάζομαι με συνέπεια, να εντρυφώ με ογκολογική περιέργεια, να προβληματίζομαι συνεχώς, να ερευνώ διεξοδικά αλλά και με φαντασία. Το Royal Marsden Hospital στο Λονδίνο αποτέλεσε τεράστιο «κλινικό σχολείο» για μένα, αλλά και το Institute of Cancer Research (ICR) τεράστιο «ερευνητικό σχολείο».
Επέλεξα την ειδικότητα της παθολογίας-ογκολογίας ήδη από το 1ο προκλινικό έτος της Ιατρικής, όταν είχαμε και το μάθημα της Βιολογίας. Ο καρκίνος αποτέλεσε για μένα κατ’ αρχάς μέγιστη «πρόκληση»… Ακόμα και τώρα τον βλέπω σαν έναν αξιολογότατο αντίπαλο που θαυμάζω και σέβομαι, και που επιθυμώ συνεχώς να μαθαίνω και να ανακαλύπτω/αποκαλύπτω τα μυστικά του – στο μέτρο που εκείνος με/μας αφήνει!
Αυτό που θυμάμαι έντονα ως γιατρός δεν είναι κάποιο περιστατικό αλλά οι ίδιοι οι ασθενείς. Με όλους τους ασθενείς ανεξαιρέτως ο ογκολόγος αποκτά ιδιαίτερη και συναισθηματική σχέση, απλά ορισμένοι χαρακτήρες εντυπώνονται περισσότερο στη μνήμη λόγω ιδιοσυγκρασιακών-χαρακτηριολογικών στοιχείων.
Η μεγαλύτερη αλήθεια για τον καρκίνο είναι μία: Δεν θα υπάρξει ποτέ στην Ιστορία πιο κρυψίνους αντίπαλος σαν κι αυτόν… Αποκρύπτει, δεν φανερώνει, μεταλλάσσεται, προσποιείται.
Το μεγαλύτερο ψέμα για τον καρκίνο είναι ότι «τον τρέφουν οι άσπρες σκόνες δηλ. ζάχαρη, αλάτι, αλεύρι»!
Καθημερινές προσκλήσεις: Προκλήσεις αντιμετωπίζουμε καθημερινά από τον καρκίνο όλοι οι ογκολόγοι, είτε το θέλουμε είτε όχι. Το βασικό: να κρατήσω την ψυχραιμία μου έναντι του αντιπάλου και την ευαισθησία μου υπέρ του ασθενούς.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζω στη δουλειά μου είναι πολλά και ποικίλα, όπως και σε κάθε επαγγελματική δραστηριότητα. Το κυριότερο κατά τη γνώμη μου: ο «κακός» ανταγωνισμός μεταξύ συναδέλφων, δυστυχώς. Προσωπική μου κινητήριος δύναμη στην καθημερινή πρακτική ΔΕΝ ήταν ποτέ ζητήματα τύπου πόσα λεφτά περισσότερα θα αποκομίσω ή πόσα papers περισσότερα από τους άλλους θα δημοσιεύσω ή σε πόσες τηλεοπτικές εκπομπές θα προβληθώ και διαφημιστώ.
Αυτό που θα πρότεινα να αλλάξει στον κλάδο της ιατρικής είναι το εξής: περισσότερο ανθρωποκεντρική ογκολογία.
Ελεύθερος χρόνος. Φυσικά και ένας γιατρός έχει ελεύθερο χρόνο, εάν το θελήσει πραγματικά, τα πάντα είναι θέμα ικανοτήτων, προσωπικών επιλογών και προτεραιοτήτων.
Το μεγαλύτερό μου όνειρο είναι να συνταξιοδοτηθώ (όταν και όποτε) εν Υγεία!
Το μότο της ζωής μου είναι «Πίστευε και Ερεύνα»
Ο κόσμος θέλω να με θυμάται ως ένα χαμογελαστό άνθρωπο και ευγενικό γιατρό.
